Właściciele tego ogrodu kochają podróże, a szczególne miejsce w ich sercu zajmuje Daleki Wschód. Poprosili nas, aby choć odrobinę tego świata przenieść do ich własnego ogrodu — nie poprzez dosłowne kopiowanie japońskich założeń, ale poprzez atmosferę spokoju, prostoty i harmonii z naturą.

Ogród jest duży i położony blisko lasu. Wykorzystaliśmy jego naturalne otoczenie, tworząc przestrzeń, która płynnie łączy się z krajobrazem. Brukowana ścieżka spokojnie prowadzi w stronę tarasu, a po obu jej stronach pojawiają się miękko układające się byliny i trawy ozdobne.

Z nadmiaru ziemi powstałego podczas prac uformowaliśmy niewielkie wzniesienie. Obsadziliśmy je kostrzewą, dzięki czemu stało się prostym, ale wyrazistym elementem kompozycji. W kilku miejscach pojawiły się również kamienie — ważny element inspirowany tradycją ogrodów japońskich.

W kulturze japońskiej kamień nie jest jedynie dekoracją. Symbolizuje trwałość, siłę i obecność natury. W ogrodzie kamienie często wyznaczają kierunek, zatrzymują wzrok i tworzą kompozycję przypominającą naturalny krajobraz. Ich ułożenie nie jest przypadkowe — pojedynczy kamień może stać się dominantą, a grupa kamieni może symbolizować góry, wyspy lub siły natury. To element, który wprowadza do ogrodu poczucie stabilności i ponadczasowości.

Wśród zieleni pojawiły się również formowane drzewa oraz liczne rośliny zimozielone. Ich obecność sprawia, że ogród zachowuje strukturę przez cały rok. Nie potrzebuje nadmiaru kolorów ani wielu dekoracji — jego siła tkwi w proporcjach, rytmie, fakturach i świadomie pozostawionej przestrzeni.

Nie jest to ogród japoński w dosłownym znaczeniu. To ogród japonizujący — inspirowany sposobem, w jaki japońska tradycja patrzy na naturę. Jest tu asymetria zamiast sztywnej geometrii, prostota zamiast nadmiaru i materiały, które z czasem naturalnie się starzeją.

Najważniejsze jest jednak wrażenie, jakie daje ta przestrzeń: spokój, harmonia i możliwość zatrzymania się na chwilę.